Συνομίληκοι(η) της Εισβολής

Posted in Ανακοινώσεις

Δώρας Κατσελλή Ζαχαρία
Εκπαιδευτικού Δημοτικής Εκπαίδευσης

Με το πρώτο μας μπουσούλημα τα αθώα μας ματάκια δεν είχαν καταλάβει κάτω από ποιες συνθήκες οι μανάδες και οι πατεράδες μας μάς έφεραν στον κόσμο και με ποια αγωνία ξεκίνησαν τη ζωή τους από την αρχή μέσα στα ερείπια, κουβαλώντας τις τραυματικές μνήμες του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής του 1974. Γεννηθήκαμε μέσα στους  βομβαρδισμούς, ανάμεσα σε νεκρούς και βιασμένους, και πριν ανοίξουμε τα μάτια στον ήλιο ήμασταν λέει πρόσφυγες στην ίδιά μας την πατρίδα. Μεγαλώσαμε με το πικρόγαλα του ξεριζωμού σ΄ ένα προσφυγικό καταυλισμό και μόλις καταφέραμε να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα κρατούσαμε τη φωτογραφία του αγνοούμενου πατέρα κι αδερφού κι ας μην τα καταλαμβαίναμε όλα. Διαβάζαμε όμως και νιώθαμε τον πόνο, την απόγνωση, την αδικία, την προδοσία, την ατιμωρησία,  που τα κατανοήσαμε αργότερα. Ως μαθητές και φοιτητές πια διεκδικούσαμε το δίκαιο του αγώνα μας μέσα από αντικατοχικές πορείες, με τη ψευδαίσθηση  ότι τα ψηφίσματα που παραδίδαμε στους ισχυρούς της γης είχαν αντίκρυσμα, με το άδικο να μας πνίγει και  τα στήθια μας να φουσκώνουν από εθνική περηφάνια για  τους ήρωές μας, που έπεσαν υπερασπιζόμενοι την κυπριακή δημοκρατία.  Διδαχθήκαμε  από τους γονείς μας ότι στη ζωή πρέπει να αγωνίζεσαι, ότι ο λαός μας παρέμενε αλύγιστος, ότι παρόλα τα κτυπήματα σηκώθηκε, στάθηκε, ξανάρχισε από το μηδέν και  κατάφερε να προοδεύσει. Σ΄αυτούς χρωστούμε πολλά.

Σαράντα χρόνια μετά εμείς τα παιδιά της εισβολής έχουμε δικά μας παιδιά, που τους ακούγoνται σαν παραμύθι τα γεγονότα του ΄74, ενώ αγωνιωδώς προσπαθούμε να τους πείσουμε για το «είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας» κόντρα σ΄ αυτό που αισχρώς φωτίζει ο Αττίλας τις νύχτες μας στον Πενταδάκτυλο. Σαράντα χρόνια μετά, συνομίληκοι της εισβολής εξακολουθούμε να ζούμε και σε άλλα επίπεδα την ατιμωρησία που έχει πολλαπλασιαστεί, τον ατέρμονο διχασμό της πολιτικής μας ηγεσίας αλλά και των ίδιων των προσφύγων, μια διχόνοια που αλώνει εκ των έσω. Σαράντα χρόνια μετά ωριμότεροι διερωτώμαστε  τι άλλαξε στην πολιτική μας στάση και ηθική. Καταλήγουμε με πόνο ψυχής  στην τραγική διαπίστωση ότι σχεδόν τίποτε δεν άλλαξε και ότι η  πατριδοκαπηλία μπορεί να συνεχίζεται, ακόμα και όταν τελείς υπό κατοχή: πόσοι προτάσσοντας την τιμημένη ελληνική σημαία, κάλυπταν τα δικά τους λάθη, τους δικούς τους σχεδιασμούς τις δικές τους προσωπικές ατζέντες;

Οι φωνές δυναμώνουν «Σαράντα χρόνια είναι πολλά»... Ακούμε τη σιωπή της μνήμης, μιας μνήμης αγνοούμενης  ή αιχμάλωτης σε πολλαπλές ερμηνείες,  σε μια πατρίδα που απειλείται από το μισογέγγαρο δρεπάνι, το οποίο θερίζει  ανελέητα την αξιοπρέπεια της κυπριακής δημοκρατίας σε θεσμούς και σε επίσημα βήματα στοχεύοντας στην κατάλυσή της.   Σκεφτήκαμε ποτέ ότι πέρα παό τον Αττίλα, ίσως ο πιο επικίνδυνος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας, που σαράντα χρόνια μετά, διχασμένος πολωμένος ψάχνει ακόμα  στρατηγικές διαχείρισης του κυπριακού και αδυνατεί να απαιτήσει τα αυτονότητα  δικαιώματά του με το σθένος του ισότιμου μέλους της ΕΕ., αφού επίσημα  αντιδρά ετεροχρονισμένα ακόμα κι όταν η Τουρκία την βρίζει ως «εκλιπούσα»;  

Χαρακτηριζόμαστε  από κάποιους ντεμοντέ, γιατί ως απλοί πολίτες διεκδικούμε τη γνώση, δεν ξεχνούμε την προδοσία, αγωνιζόμαστε για αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας, επιμένουμε να μιλούμε για τουρκική εισβολή - απελευθέρωση – επιστροφή,  γιατί ως κερυνειώτες  δικαιούμαστε να απολαμβάνουμε τα δικαιώματα που οποιοδήποτε ευρωπαίος πολίτης  θα μπορεί να απολαμβάνει,  γιατί  φωνάζουμε ότι τα δικαιώματα δεν μπορεί να είναι μισά.  

Ο αποπροσανατολισμός του λαού από το εθνικό μας πρόβλημα και λόγω της οικονομικής κρίσης βολεύει ίσως πολλούς που ζητούν από εμάς εξοικονόμηση στη  διεκδίκηση  των δικαίων μας. Παρακολουθούμε μια πατρίδα να ξεψυχά με κουρεμένη την αξιοπρέπεια, να διαπραγματεύεται την τύχη της  στα καζίνο των κατεχομένων και στο  ξεπουλήμα της κατεχόμενης γης αλλά έχουμε χρέος απέναντι στα παιδιά μας να αντισταθούμε κι αυτή τη φορά. Διαφορετικά ποιαν αγωγή θα δώσουμε στα παιδιά μας, πώς θα τα πείσουμε ότι στη νήσο των αγίων δεν ασελγούμε,  ότι τιμούμε τη μνήμη  των ηρώων μας,  ότι δε στεκόμαστε απαθείς όταν βιάζονται τα ήθη και αξίες όταν δίνεται κλάδος ελαίας στους παρανομούντες και τους κλέφτες; Η διατήρηση της μνήμης ιστορικά αδιαπραγματευτών γεγονότων, όπως είναι το πραξικόπημα του ΄74, που οδήγησε στην κατάλυση της δημοκρατίας και την τουρκική εισβολή  με την συνεπαγόμενη κατάφορη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  αποτελεί μιαν αναγκαιότητα. Μιαν αναγκαιότητα που σίγουρα δεν έχει στόχο τη διαιώνιση της διχόνιας, των στερεοτύπων, ή της μισαλλοδοξίας αλλά τη διδαχή από το παρελθόν για τη δημιοργία ενός καλύτερου μέλλοντος. Τα παιδιά μας  έχοντας  γνώση, μνήμη και κοινή συνείδηση, ως ενεργοί πολίτες πια θα μπορούν να διεκδικούν, μιαν πατρίδα ελεύθερη από στρατούς κατοχής, την εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  μια δημοκρατική κοινωνία, κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία και ειρήνη για όλους τους νόμιμους κατοίκους της.

Προτιμούμε λοιπόν να χαρακτηριζόμαστε ντεμοντέ,   αλλά θυμίζουμε πως σε μια πατρίδα μισή με αδικαίωτους τους νεκρούς,  τους πατεράδες και τις μανάδες μας να πεθαίνουν  στην προσφυγιά, η πληγή είναι  ανοικτή και η συνείδηση ζωντανή.